|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Black Bass |
|
|
|
|
|
| Ruim zeven jaar geleden maakte Willem Stolk voor het eerst kennis met de black bass tijdens een visvakantie aan het stuwmeer van Caspe in Spanje. Dankzij zijn vrienden Benny Muizelaar en Marc Lens kreeg het black bass-virus hem al snel te pakken. |
|
|
|
|
Er doen verschillende verhalen de ronde over de manier waarop de black bass in het stuwmeer van Caspe in Spanje is terechtgekomen. Wat echter opvalt, is dat twee van deze verhalen telkens weer worden gehoord. En hoewel een van beide verhalen waarschijnlijk wel waar zal zijn, laat ik aan u de keuze om te bepalen welk verhaal dat is.
Het eerste verhaal is terug te voeren op generaal Franco. Het is bekend dat Franco van vissen hield. Het verhaal vertelt dat hij ervoor heeft gezorgd dat de black bass in het meer is uitgezet zodat hij er exclusief op kon vissen. Toch beweren velen dat dit niet waar kan zijn, omdat de Amerikanen nooit black bass aan Franco zouden hebben willen verkopen. Anderen zeggen weer dat hij een en ander via vele omwegen heeft geregeld. Dit zou in ieder geval kunnen kloppen.
Het tweede verhaal dateert van ongeveer 25 jaar geleden. Een kolonel van een eenheid die was gestationeerd op een militaire basis in Zaragoza had een broer die black bass kweekte in de Verenigde Staten. De kinderen van deze kolonel waren fanatieke sportvissers en wilden graag grootbekbaars vangen. Kort komt het verhaal er verder op neer dat er vijftigduizend jonge baarsjes vanuit Amerika naar Caspe zijn vervoerd en aldaar zijn uitgezet. De black bass scheen er snel te groeien en na een tweetal jaren werden er al vissen gevangen van rond 400 gram. Dit laatste verhaal tekende ik op uit de mond van een voormalig luitenant uit de Verenigde Staten, die zelf in Zaragoza gestationeerd was. Persoonlijk heb ik het gevoel dat hij de waarheid spreekt.
|
|
|
|
|
| Onvergelijkbaar |
|
Het is niet voor niets dat tienduizenden sportvissers verspreid over heel de wereld dol zijn op de black bass. Het is een vis die met niets te vergelijken valt en je tot het uiterste kan drijven. Het komt maar al te vaak voor dat hij achter het kunstaas aanzwemt, dit supersnel opslurpt en nog sneller weer uitspuugt. Op gezette tijden is hij ook kieskeurig en wil hij alleen maar één bepaald soort kunstaas! Een feit is echter ook dat als hij eenmaal los is, de aanbeten magnifiek zijn.
De grootste black bass die in Lake Caspe is gevangen, woog ruim boven de drie kilo. Een vis van dit formaat geeft topsport en zal het uiterste van uzelf en uw materiaal vergen. Tot nu toe dacht ik elke trip het ei van Columbus te hebben gevonden. Het kunstaas waar de black bass het beste op reageerde, kocht ik in grote aantallen in en ik kon bijna niet wachten tot het volgende bezoek aan Lake Caspe een feit was. Ik haalde dan het kunstaas van de voorgaande sessie te voorschijn om verder te gaan waar ik was gebleven. Maar dan bleek telkens weer dat elke keer als ik iets leer, ik meteen weet hoe dom ik ben! Ik moest gewoon weer opnieuw beginnen.
|
|
|
| Vissen na observatie |
|
Na een lange reis komen we allen veilig op de plaats van bestemming aan. De Camping Lake Caspe bevindt zich in het midden langs het 80 kilometer lange stuwmeer, een perfecte locatie voor een visvakantie. Nadat we ons strijdplan hebben gemaakt, laten we onze boten te water en gaan we op zoek naar de black bass. Samen met mijn maat René besluit ik eerst wat lokale vissers te observeren. Vooral tijdens ons laatste bezoek leverde zo’n observatie een schat aan informatie op. Deze mensen zijn immers wekelijks op het meer te vinden en hebben dus een betere kijk op zaken dan wij. Al snel blijkt dat ze met plastic kunstaas aan de oppervlakte vissen. Het is interessant om te zien dat ze de Fin-S shads die wij gebruiken om te snoekbaarzen, als oppervlakteaas gebruiken. Voorzien van een enkele haak vissen zij de shads net zo binnen als dat wij doen met een jerkbait. Ze vangen mooie blacks maar geen echte recordvissen. De kleuren waarmee de heren vissen, zijn divers: rood, wit en donker getinte wormen. We hebben meteen al iets opgestoken en besluiten zelf de proef op de som te nemen. We maken een viertal hengels gereed voorzien van gevlochten 8/00 lijn met daarop een viertal verschillende kunstaasjes. We gebruiken witte, rode en bruine wormen.
Langzaam naderen we een van de vele inhammen van het meer en werpen gespannen ons kunstaas in de richting van grote stenen. Na een honderdtal worpen hebben we nog geen aanbeet gehad. Wel hebben we diverse vissen als een speer op ons kunstaas af zien komen, maar daarbij eenmaal aangekomen, leek het wel of ze doorhadden dat er iets niet klopte. René kijkt mij aan met een wat teleurgestelde blik in zijn ogen. “Kom op, de volhouder wint”, zeg ik en we gaan stug door met vissen.
Na een lange, prachtige dag en vier gevangen blacks besluiten we terug te gaan naar de camping en zijn benieuwd naar wat onze metgezellen hebben gevangen. Tijdens het avondmaal blijkt al snel dat onze ervaringen identiek zijn met die van Marc en Benny. Waar ligt het aan? Dat is de hamvraag. Verkeerd kunstaas? Verkeerde actie? Verkeerde benadering van de vis? We halen onze dozen met kunstaas te voorschijn en bekijken alles kritisch, zien echter geen verschillen en niets wat naar ons oordeel anders is dan dat wat de Spanjaarden gebruiken.
|
|
|
| Zichtjager |
|
Nadat we alles hebben bekeken, ruimen we de boel op en maken een wandelingetje over de camping. De Nitro bassboten zijn altijd weer een lust voor het oog: lange, lage boten speciaal gebouwd om te vissen op black bass. Deze boten zijn supersnel - een motor van 100 pk is vrij normaal - en zeer wendbaar, hetgeen voor deze visserij een vereiste is. De boten staan klaar om te worden ingezet. Morgen is er een wedstrijd.
De volgende morgen staan we daarom vroeg bij de trailerhelling om te kijken wat voor materiaal er wordt gebruikt. Wat meteen opvalt, en wat wij over het hoofd hebben gezien, is dat er op alle reels en molens nylon zit. Bij ons allemaal gaan de lampjes branden en we snellen naar de lokale hengelsportzaak. We kopen voldoende fluorocarbon met een diameter van 25/00 en spoelen op één uitzondering na al onze spoelen vol met deze voor de vis vrijwel onzichtbare lijn.
Het resultaat van deze actie mag fenomenaal worden genoemd. Allemaal vangen we mooie vissen met hetzelfde kunstaas als de dag ervoor. De dyneema lijn was dus de boosdoener! Volgens cracks zien de blacks deze lijn te goed, zeker als ze niet helemaal los zijn.
Als we na een lange dag terug op de basis zijn, bekijken de vissen die we hebben gevangen op de digitale camera’s. We zijn tevreden, maar we hebben geen van allen vissen gevangen van meer dan 2 kilo. Zou dit aan het aasgedrag liggen of vissen we niet op de juiste plaatsen? We hebben opnieuw een aantal vragen te beantwoorden.
De avond is prachtig en we converseren wat met een Amerikaan die al 25 jaar op het meer vist. Deze man vertelt opvallende zaken omtrent de black bass. Zo blijkt de kleur paars over het algemeen de beste kleur te zijn om black bass te vangen. Ook zou de bass de trillingen van de elektromotor horen en het geluid van de dieptemeter herkennen. Daarna vertelt hij net zo vrolijk dat een bass een geheugen heeft van een kwartier. Eenmaal gevangen gaat hij terug naar zijn territorium en kun je hem gewoon weer vangen. De Amerikaan vertelt nog meer prachtige verhalen en wij hangen aan zijn lippen. Uiteindelijk laat hij ons zien waar hij mee vist. Het valt ons enigszins tegen, wat aantallen kunstaas tenminste. Vooral Marc en Benny hebben honderden pluggen, wormen en nog veel meer in hun bezit. Maar als ik even iets langer over zijn verhalen met betrekking tot kunstaas nadenk, is de waarheid snel gevonden. Hij heeft gewoon niet meer kunstaas dan nodig is. En hij vangt vis!
|
|
|
| Oppervlakte kunstaas |
|
De volgende dag gaan we weer op pad begeleid door prachtig weer; een strak blauwe lucht en geen wind. Belangrijk bij het vissen met oppervlaktekunstaas - want dat zijn we van plan om te gaan doen - is de wind. Een te harde wind gooit roet in het eten. Om oppervlaktekunstaas een optimale actie te geven, is het belangrijk dat er weinig of geen wind staat. We hebben vandaag geluk en gaan ervoor. Verschillende soorten kunstaas komen uit onze dozen: Sarah Spooks, Sammy’s, Tommy Knockers, Skitter Walks, Skitter Pops, etc. Elke kunstaas heeft zijn eigen specifieke actie. De Sarah Spook kan uiterst traag worden gevist en heeft een opvallend dof geluid door de enkele kogel die in deze plug is verwerkt. De Sammy is zenuwachtig en heeft diverse kleine kogeltjes in zijn buik, die een irritant geluid maken. De Tommy Knocker is een compacte plug voorzien van diverse kogels die je ver kunt werpen en snel binnen kunt vissen. De Skitter Walk is perfect om in ‘walking-the-dog-stijl’ binnen te vissen, terwijl de Skitter Prop vooral veel water verplaatst door de lip die aan de voorzijde is bevestigd. Ook maakt de Skitter Prop een uniek geluid, als je hem vinnig binnenvist.
De keuze is snel gemaakt. Ik begin met de Sammy, een wonderschoon stukje kunstaas dat werkelijk een gewond alvertje imiteert. We hebben een aantal tips onthouden van onze vriend uit de V.S. Bij het vissen zetten we daarom de elektromotor en de dieptemeter uit. Ook naderen we een baai uiterst voorzichtig en kijken we eerst de kat uit de boom.
Helemaal achter in de hoek zien we drie grote vissen jagen. De alvers springen op de kant van angst. René kijkt me aan. Het is nu zaak om Sammy precies op de juiste plaats te werpen. De juiste plek is niet op de kop van een black bass - hij schrikt zich dan te pletter en zal in het diepe water verdwijnen - maar binnen het gezichtsveld van de vis. En ook weer niet te ver daar vandaan en ook niet te dichtbij. Ik voel de spanning in mij opborrelen, heb maar één kans. Ik werp over de vis heen en begin meteen te draaien. Klik klak, klik klak; dit zijn meteen de laatste twee geluiden die Sammy maakt, want in een geweldige krachtsexplosie gooit de zware black bass zijn hele hebben en houden op Sammy. Ik mag niet meteen slaan, anders heb ik nog niets. Geduld bewaren, even wachten en dan, met een krachtige aanslag, haak ik de bass. Dat zegt evenwel nog niet zoveel, want ook nu is het oppassen geblazen. Gehaakt zijn betekent bij een black bass niet echt veel! Het is zaak om de lijn strak te houden en de top van de hengel in de richting van het water te houden. Hou ik de top van de hengel omhoog, dan komt de vis onherroepelijk uit het water en is de kans groot dat ik hem verspeel. Gelukkig weet ik alles wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd in praktijk te brengen en kan ik de vis veilig landen. Het is mijn grootste black bass tot nu toe. Ik ben uiterst tevreden. We vangen deze dag nog acht grote vissen, allemaal aan oppervlaktekunstaas.
|
|
|
| Afstand bewaren |
|
Zo’n dag vliegt voorbij als alles op rolletjes loopt en de beet er goed in zit. We zijn weer terug op de basis en natuurlijk zijn we benieuwd naar de vangsten van Marc en Benny. Die digitale camera’s zijn echt een uitkomst. We bekijken de foto’s en meteen blijkt dat ook zij prachtige vissen hebben gevangen, eveneens aan oppervlaktekunstaas. Marc heeft bovendien met de vliegenhengel en een popper ook een mooie vis gevangen. Maar het grotere oppervlaktekunstaas was verreweg het beste. Benny heeft gevist met de Tommy Knocker, een gedrongen plug die erg snel kan worden gevist en die veel lawaai produceert. Hij ving daar zijn grootste vis mee, een black bass van meer dan twee kilo.
Tijdens de evaluatie van de afgelopen visdag komt opnieuw een aandachtspunt naar voren. We zien weliswaar veel blacks liggen, maar eenmaal in de buurt aangekomen lijken ze ons te zien en is het gedaan. We besluiten om ons materiaal aan te passen. Normaal gebruiken we korte, stugge hengels van 1,80 tot 2,10 meter. Nu halen we hengels met een lengte van 2,40 tot 2,70 meter te voorschijn, die we normaal gesproken gebruiken om softbaits mee te werpen. We doen dyneema van 8/00 op onze spoel en monteren een voorslag van 25/00 fluorocarbon. De lengte van de voorslag is drie meter en moet voldoende zijn om de vis niet af te schrikken.
De volgende dag gaan we met z’n vieren op pad, met twee boten. We besluiten om zeker 35 tot 40 meter van de kant af te blijven en werpen onze oppervlaktepluggen op de stenen om de aandacht van de blacks te trekken. Het werkt, want na een viertal worpen vangt Marc een echte bak die zich met recht Big Bass mag noemen. Door de langere hengels in combinatie met dyneema en de voorslag van fluorocarbon zijn we in staat om verre worpen te maken en toch nog de juiste actie aan het kunstaas te geven. Dan hebben we nog het voordeel dat de vis ons niet ziet en ze zich zonder schroom op ons kunstaas kunnen stort. We maken een prachtige dag mee. René vangt zeker vijf dikke blacks en Marc en Benny laten de slip van hun molens overuren draaien.
Mijn grootste en tevens de zwaarste vis van deze trip zullen René en ik niet licht vergeten. We zien in het uiterste hoekje van een inham een dikke vis liggen. Ik werp mijn Sammy een tweetal meters naast hem, draai binnen en zie dat zijn interesse is gewekt. De bass zwemt als een gek achter m’n Sammy aan en neemt hem vervolgens te grazen. Het zweet staat in m’n handen als ik sla. Mis, f...! Snel draai ik Sammy binnen, werp opnieuw in en er verschijnt opeens een drietal vissen. De Big Bass wil echter de baas zijn en stort zich wederom op Sammy en... ik sla weer mis! Mijn kansen lijken verkeken, maar ik werp toch nog maar een keer in. Uit het niets duikt de vis weer op. Ditmaal moet ik hem hebben! Hij grijpt warempel wéér mijn plug, maar nu wacht ik en gelukkig is het ditmaal raak. De vis laat zien wat hij waard is en laat mij zweten als een otter! Ik zie alle hoeken van de inham, maar uiteindelijk komt hij langszij. René schept de vis en we maken even een vreugdedans.
|
|
|
| Opnieuw leerzame vakantie |
|
Laat ik allereerst zeggen dat we een fantastische vakantie hebben gehad. Wederom hebben we ervaren dat de black bass een fantastische sportvis is en deze reputatie ook verdient. Ik kan nog wel tien pagina’s vol schrijven over het vissen met rubber en andere soorten kunstaas. Dat komt dan wellicht na een volgende trip in september, maar ik heb het bass-virus nu echt te pakken, dankzij Marc en Benny. Beide heren hebben het virus al langer onder de leden en kunnen er ook niet vanaf komen. De komende weken zullen we nog nagenieten van de prachtige foto’s en filmmateriaal dat we hebben gemaakt. En één ding staat vast: mij zullen ze nog vaak zien op Lake Caspe.
Willem Stolk
|
|
|
|
|
|
|
|
|
